Wat later werd gepresenteerd als één losstaand incident, was in werkelijkheid het eindpunt van een jarenlange hetze. Drie jaar lang kreeg de Vrijmoedige StudentenPartij te maken met framing, bedreigingen, intimidatie, vernielingen, diefstal, valse beschuldigingen, uitlokking en demonisering. Niet één keer. Niet af en toe. Maar structureel, telkens opnieuw, vanaf het moment dat VSP zich aan de Vrije Universiteit liet zien als georganiseerd tegengeluid.
Dit is geen gevoel en geen politieke overdrijving. De gebeurtenissen zijn te onderbouwen met aangiftes, screenshots, foto's, correspondentie, klachten, verklaringen, mediaberichten en officiële documenten. Campagnemateriaal werd vernield en gestolen. Leden werden uitgescholden en geïntimideerd. Vrijwilligers werden gefilmd en belaagd. Marlon werd persoonlijk doelwit van meldingen, beschuldigingen en provocaties. En ondertussen werd VSP in artikelen en campagnes neergezet als gevaarlijk, extreem, fascistisch of zelfs nazistisch.
De ernst zit niet alleen in de afzonderlijke incidenten, maar vooral in de herhaling. Drie jaar lang ontstond een klimaat waarin VSP niet normaal inhoudelijk werd bestreden, maar sociaal en politiek kapot moest worden gemaakt.
Een partij die de status quo bedreigde
In maart 2023 werd VSP opgericht als partij voor academische vrijheid, open debat en pluriformiteit. De partij begon niet als provocatie, maar als reactie op een universiteitscultuur waarin steeds meer studenten ervoeren dat afwijkende meningen niet welkom waren. VSP verzette zich tegen cancelcultuur, identiteitspolitiek en het linkse ideologische monopolie op de universiteit.
Daarmee raakte VSP direct een zenuw. Wie op de universiteit meegaat in de dominante woke cultuur, ondervindt weinig weerstand. Maar wie cultuurmarxisme, ideologische eenzijdigheid en morele uitsluiting benoemt, bedreigt de status quo. VSP stelde precies dat ter discussie. Niet alleen in woorden, maar ook door zich te organiseren, verkiezingen in te gaan en studenten te mobiliseren.
Vanaf dat moment werd duidelijk dat VSP niet slechts inhoudelijk zou worden bestreden. De partij moest verdacht worden gemaakt. Eerst via framing, daarna via meldingen, sabotage, intimidatie en uitlokking.
De rol van Ad Valvas en Peter Breedveld
Vrijwel direct kwam de universiteitskrant Ad Valvas in beeld. In plaats van VSP te behandelen als een normale studentenpartij met een afwijkende politieke visie, ontstond een patroon waarin VSP consequent werd neergezet als bron van onveiligheid, extremisme of polarisatie. Peter Breedveld speelde daarin als hoofdredacteur een centrale rol.
Wat opviel, was de dubbele standaard. Elk verwijt tegen VSP kreeg aandacht. Elk gerucht, elke anonieme verklaring en elke beschuldiging werd uitvergroot. Tegelijkertijd bleef vrijwel alles wat VSP zelf moest doorstaan buiten beeld: bedreigingen, intimidatie, vernieling, diefstal en structurele uitlokking. Waar VSP werd gedemoniseerd, werd de intimidatie tegen VSP genegeerd.
Uiteindelijk reageerde VSP niet meer op verzoeken van Ad Valvas, omdat duidelijk was geworden dat het blad geen neutrale journalistieke houding meer aannam. De berichtgeving was onderdeel geworden van de framing. VSP werd niet onderzocht, maar veroordeeld. Niet op basis van zorgvuldig feitenonderzoek, maar op basis van anonieme aantijgingen en verklaringen uit de kring van politieke opponenten.
Tijdens het mediationtraject rond de berichtgeving liet Peter Breedveld van zijn meest intimiderende kant, ware aard, zien. Waar VSP constructief het gesprek inging, werd Marlon schreeuwend en tierend uitgemaakt voor leugenaar. Breedveld verliet voortijdig het gesprek en maakte duidelijk dat, als Marlon doorging, hij nog wel meer over hem zou schrijven. Met andere woorden: stoppen, of de mediacampagne gaat door.
De mediator trok direct de grens en sprak Breedveld aan op zijn gedrag, dat journalistiek onwaardig was, en trok later een vernietigende conclusie over de manier waarop Ad Valvas met de beschuldigingen tegen VSP was omgegaan:
Persvrijheid is een groot goed, maar de berichtgeving van AD Valvas draagt bij aan polarisatie. In het artikel over de VSP wordt bijvoorbeeld verwezen naar een rapport, terwijl het in feite een opsomming is van niet-onderbouwde beweringen van een vertegenwoordiger van Change VU.
— Reflectieverslag over de USR/FSR-verkiezingen, april 2025
Dat citaat raakt de kern van de hetze. Politieke opponenten produceerden beschuldigingen. Ad Valvas gaf die beschuldigingen journalistiek gewicht. Vervolgens moest Marlon zich opnieuw verantwoorden voor verhalen die nooit zorgvuldig waren vastgesteld.
Vanwege de onwaarheden in de publicaties van Ad Valvas is aangifte gedaan wegens smaad, zoals bedoeld in artikel 261 van het Wetboek van Strafrecht.
Demonisering als strategie
VSP werd niet alleen bekritiseerd. De partij werd gedemoniseerd. Leden werden weggezet als fascisten, nazi's, racisten, homofoob, transfoob en extreemrechts. Marlon werd steeds vaker persoonlijk gekoppeld aan die frames.
Iemand stelselmatig als nazi of fascist neerzetten is geen gewone belediging. Het is een poging tot sociale vernietiging. Het plaatst iemand buiten het normale gesprek. Het maakt iemand vogelvrij in de ogen van activisten. En het verlaagt de drempel voor intimidatie, uitsluiting en geweld.
Dat was precies wat er gebeurde. Waar inhoudelijk debat had moeten plaatsvinden, kwamen scheldwoorden. Waar argumenten hadden moeten worden uitgewisseld, kwamen verdachtmakingen. Waar politieke opponenten campagne hadden kunnen voeren op hun eigen ideeën, kozen zij steeds vaker voor haat tegen VSP en Marlon.
Verkiezingen: van framing naar sabotage
Tijdens de verkiezingen werd de hetze fysiek zichtbaar. De tegenstanders van VSP voerden geen normale inhoudelijke campagne meer. Hun boodschap draaide niet om eigen plannen voor de universiteit, maar om het stoppen van VSP. De campagne werd anti-VSP, anti-Marlon en anti-rechts, en daarmee anti-academische vrijheid.
Campagnemateriaal werd dagelijks vernield of gestolen. Flyers verdwenen. Posters werden overplakt of kapotgemaakt. Stickers werden verwijderd. Persoonlijke en partijmaterialen, waaronder mokken, jassen, merchandise en campagnemiddelen, raakten beschadigd of verdwenen. De schade liep op tot duizenden euro's.
Ook vrijwilligers kregen hiermee te maken. Zij werden gefilmd, uitgescholden en geïntimideerd door activisten uit de kring van onder meer ChangeVU, SRVU, VU for Palestine en Antifa. Er zijn aangiftes gedaan van diefstal, vandalisme, bedreiging en smaad/laster.
Dit was geen normale verkiezingsstrijd. Dit was een poging om VSP fysiek, sociaal en politiek van de campus te verwijderen.
Hoe groter VSP werd, hoe harder de hetze werd
Ondanks de framing, sabotage en intimidatie groeide VSP door. In 2024 werd VSP de grootste partij aan de VU, met vijftien zetels verdeeld over verschillende raden. Daarna breidde de partij uit naar onder meer de UvA, Groningen, Leiden en Utrecht. VSP kreeg leden, organiseerde activiteiten en zette academische vrijheid stevig op de kaart.
Precies dat maakte de tegenwerking heviger. De hetze werd niet erger omdat VSP zwakker werd, maar omdat VSP succes had. Zolang VSP klein was, kon men de partij nog wegzetten als randverschijnsel. Maar vanaf het moment dat VSP zetels won, leden trok en zichtbaar invloed kreeg, werd de partij een bedreiging voor het linkse ideologische monopolie op de universiteit.
Vanaf dat moment verschoof de aanval steeds meer van de partij naar de persoon. Marlon was het gezicht van VSP, en daarmee ook het voornaamste doelwit.
'De VSP groeit en links weet zich geen raad meer'
Lees het artikel op Nieuwrechts.nl →
De o zo tolerante linkse tegenpartijen grijpen naar uitsluiting zodra hun eigen monopolie wordt uitgedaagd. Dat zegt eigenlijk alles.
— Nieuwrechts.nl
Meldingen, beschuldigingen en pogingen om Marlon te verwijderen
Drie jaar lang werd geprobeerd Marlon via meldingen, beschuldigingen en socialeveiligheidsprocedures bestuurlijk uit te schakelen. Telkens opnieuw moest hij zich melden of verantwoorden omdat politieke opponenten weer een verhaal hadden verspreid. Het ging om zware aantijgingen: intimidatie, seksueel grensoverschrijdend gedrag, geweld en onveiligheid.
Die beschuldigingen waren niet alleen onwaar, maar draaiden de werkelijkheid om. Waar VSP van werd beschuldigd, was juist wat VSP zelf overkwam: intimidatie, bedreiging, uitschelden, uitlokking en grensoverschrijdend gedrag.
Een van de weinige positieve punten in deze voorgeschiedenis is dat de VU vóór het incident jarenlang niet is gezwicht voor de druk om Marlon te schorsen of te verwijderen. Ondanks tientallen meldingen en beschuldigingen volgden er geen sancties. Niet omdat de tegenstanders stopten, maar omdat de aantijgingen telkens onvoldoende basis hadden.
De VU zag dus lange tijd wat er werkelijk speelde: politieke opponenten probeerden via sociale veiligheid, media en meldprocedures te bereiken wat zij inhoudelijk en democratisch niet konden bereiken. Marlon moest weg. VSP moest worden beschadigd. De partij moest monddood worden gemaakt.
Het rapport: de hetze in quasi-officiële vorm
Na de verkiezingen van 2025 verscheen een zogenaamd objectief rapport over vermeend grensoverschrijdend gedrag door VSP. In werkelijkheid kwam dit rapport uit de kring van politieke opponenten. Marlon en VSP werden niet gehoord. De beschuldigingen kwamen van één kant. Toch werd het rapport gebruikt alsof het een onafhankelijk onderzoek was.
De aantijgingen waren zwaar, maar niet onderbouwd. Het rapport bevatte verhalen over intimidatie, seksueel gedrag, geweld en onveiligheid, terwijl hoor en wederhoor ontbrak. Later werd bevestigd wat VSP vanaf het begin wist: dit was geen waardig of onafhankelijk rapport, maar een verzameling niet-onderbouwde beweringen van tegenstanders.
Daarmee werd zichtbaar hoe de hetze werkte. Eerst werden politieke verhalen geproduceerd. Daarna kregen die verhalen via media en quasi-officiële documenten gewicht. Vervolgens moest Marlon zich opnieuw verdedigen tegen beschuldigingen die nooit bewezen waren.
Vrijmoedige Praatjes over deze periode Luister de aflevering op Spotify →Drie jaar bedreigingen, scheldpartijen en uitlokking
Het meest schokkende aan deze voorgeschiedenis is dat de bedreigingen, scheldpartijen en uitlokkingen drie jaar lang bleven doorgaan. Niet alleen tijdens verkiezingen. Niet alleen online. Maar ook op de campus, op borrels, bij bijeenkomsten en zelfs privé in Amsterdam.
VSP'ers werden uitgescholden, lastiggevallen en bedreigd. Marlon werd herhaaldelijk opgezocht, uitgedaagd en ter verantwoording geroepen omdat hij "nazi", "fascist" of "extreemrechts" zou zijn. Er werd bier gegooid. Spullen werden vernield of gestolen. Mensen probeerden ons uit te lokken, soms openlijk, soms stiekem. Dezelfde kringen kwamen telkens terug: activisten, politieke opponenten en internationale studenten uit radicaal-linkse netwerken rond ChangeVU, SRVU, VU for Palestine en Antifa.
Dit was het klimaat waarin VSP moest functioneren. Een klimaat waarin bedreiging normaal werd. Waarin schelden normaal werd. Waarin uitlokken normaal werd. Waarin de leugen dat VSP gevaarlijk was, werd gebruikt om gevaarlijk gedrag tegen VSP goed te praten.
De aanloop naar escalatie
Aan het begin van het nieuwe collegejaar werd de sfeer nog grimmiger. De tegenwerking werd persoonlijker, directer en agressiever. Op borrels werden leden lastiggevallen. Marlon werd steeds nadrukkelijker opgezocht. De scheldpartijen, provocaties en beschuldigingen bleven doorgaan.
Na drie jaar framing, bedreigingen, vernielingen, diefstal, valse meldingen, intimidatie en uitlokking was er geen sprake meer van normale politieke strijd. Er was een permanent vijandig klimaat ontstaan waarin VSP niet alleen inhoudelijk werd bestreden, maar als beweging moest worden uitgeschakeld.
Eind november kwam die jarenlange spanning samen. Marlon werd niet meer alleen politiek aangevallen, maar persoonlijk opgezocht, uitgedaagd en belaagd. Wat daarna gebeurde, staat niet los van deze voorgeschiedenis. Het was niet het begin van het conflict. Het was het resultaat van een hetze die al drie jaar bezig was.